Ποιοι θελουμε να ειμαστε στον Αεραθλητισμο;

Αγαπητοί συναθλητές,

Βρίσκομαι στον χώρο του αεραθλητισμού από τα 16 μου χρόνια, το 1986, αγγίζοντας τα όνειρά μου για τον ουρανό, κάποια βραδάκια στην Παυσανίου 8, στην Ανεμολέσχη Αθηνών, στο Παγκράτι. Η πρώτη μου πτήση έγινε στην ανεμολέσχη την ημέρα που έκλεισα τα 18, τον Μάιο του 1988, στο Τατόι, αφού ο πατέρας μου δεν με άφηνε να το δοκιμάσω νωρίτερα.

Στη συνέχεια προσπάθησα να ασχοληθώ με τον αετό το 1989, με τον Αβράμογλου στον Άγιο Αρτέμιο (αλλά δεν προχώρησε). Κατέληξα φοιτητής στην Πάτρα, όπου γνώρισα τα παρα5. Στην πορεία έβαλα ώρες με αετό και trike με τον Γονατά, δοκίμασα το παραμοτέρ με ένα Top 80 και πέταξα ξανά ανεμόπτερο από το 2000. Αργότερα ασχολήθηκα και με το αεροπλάνο, όπου έγινα και μέλος σε σχετικό συνδικάτο, ενώ κάποια στιγμή πραγματοποίησα και πτήσεις στο εξωτερικό — μάλιστα ήρθα στην Ελλάδα πετώντας από την Ιταλία. Εχουν περάσει 37 χρόνια από την πρώτη μου πτήση.

Είχα και αγωνιστική παρουσία, είτε με τα παρα5 σε κάποιους Πανευρωπαϊκούς αγώνες το 2001 με την εθνική ομάδα, αλλά κυρίως σε ελληνικούς αγώνες, καθώς και στο ηλεκτρονικό πρωτάθλημα ανεμοπτέρων που γινόταν μέσω του Online Contest, όπου είχα διαχρονική παρουσία στο top 3 για περίπου μια δεκαετία. Σε όλο αυτό το διάστημα ασχολήθηκα και λίγο με τον μοντελισμό, όχι αγωνιστικά, αν και τα τελευταία χρόνια υπάρχει σοβαρή πιθανότητα ο γιος μου να με ξεπεράσει σε όλα αυτά — και μακάρι.

Γράφτηκα μέλος στην ΑΝΛΑ, ΕΝΑΛΠΑ, ΑΛΑΟ, Αερολέσχη Αγρινίου, Βεγορίτιδα και δεν θυμάμαι πού αλλού.

Ασχολήθηκα σημαντικά με τη μετεωρολογία σε σχέση με το XC και τους αγώνες και έχω αναλάβει τον ρόλο του μετεωρολόγου σε μεγάλο αριθμό ελληνικών και διεθνών διοργανώσεων, συμπεριλαμβανομένων Πανευρωπαϊκών, PWC, Superfinal, καθώς και εθνικών πρωταθλημάτων για το Ηνωμένο Βασίλειο, τη Γερμανία, την Ελλάδα, την Ολλανδία, τη Νορβηγία, το Flymaster, τη Σερβία κ.ά. >55 αγώνες.

Όπως καταλαβαίνετε, δεν αισθάνομαι καμία απολύτως διαφορά ανάμεσα στα αεραθλήματα. Ό,τι πετάει με ενδιαφέρει· με ό,τι πετάω χαίρομαι. Αισθάνομαι ότι όλοι όσοι ασχολούμαστε με τον ουρανό έχουμε κάτι που μας ενώνει και ουσιαστικά αποτελούμε ένα σύνολο. Έχω, λοιπόν, μια ενωτική διάθεση και με ενδιαφέρει πραγματικά πώς θα ενώσουμε τον χώρο των αεραθλημάτων, με αλληλοϋποστήριξη, αλληλοαναγνώριση και διάθεση προσφοράς.

Είχα την τύχη να σπουδάσω και να εργάζομαι όλα αυτά τα χρόνια — ίσως όχι με τόσο ελεύθερο χρόνο — σε managerial θέσεις διοίκησης και ανάπτυξης, οι οποίες απαιτούσαν πολύ διάβασμα και διαχείριση διαφορετικών ανθρώπων, ώστε να λειτουργούν ως ομάδα για το κοινό καλό, σε διεθνές περιβάλλον. Παράλληλα, έπρεπε να υποστηρίζω και τη χώρα μου σε διάφορους διεθνείς ανταγωνιστικούς φορείς.

Αν έχω ένα τελικό συμπέρασμα από όλα αυτά, θα το περιέγραφα ως εξής:

«Αν θέλεις να πετύχεις ένα συλλογικό καλό, μια επιτυχία και να αναδείξεις έναν χώρο, πρέπει να μπορείς να παίρνεις από ένα σύνολο διαφορετικών ανθρώπων το μέγιστο που μπορεί να σου δώσει ο καθένας — όχι να τους βάζεις σε καλούπια. Ο καλός manager δημιουργεί ένα γόνιμο περιβάλλον, μέσα στο οποίο η ομάδα του μπορεί να λειτουργήσει, και προσπαθεί να μεγιστοποιήσει τη συνεισφορά του καθενός, αντί να διοικεί έναν ομοιογενή “στρατό” ανθρώπων που λένε πάντα αυτό που θέλει να ακούσει.»

Πιστεύω ότι αυτός είναι ένας γενικότερος κανόνας και ότι σε έναν χώρο τους χρειαζόμαστε όλους. Αυτό που δεν χρειαζόμαστε είναι ο καθένας να έχει διαφορετική, ατομική ατζέντα και προσωπικά ωφέλη. Πρέπει να ενδιαφερόμαστε για την ανάπτυξη του κάθε αεραθλήματος, γιατί σιγά-σιγά μεγαλώνουμε και απομακρυνόμαστε, οπότε οφείλουμε να προετοιμάσουμε το έδαφος για να παραδώσουμε τα αθλήματα που αγαπάμε ζωντανά στα παιδιά μας.

Τι χρειάζεται, όμως, ένας χώρος για να είναι γόνιμος και να έχει καλό κλίμα;

Αρχικά, να μην επηρεάζεται από ενοχλητικά και προκλητικά στοιχεία. Πάντα θα υπάρχουν άνθρωποι που προκαλούν και διχάζουν — συνήθως για προσωπικό όφελος ή για να καλύψουν άλλα προσωπικά  ζητήματα. Οφείλουμε να τους ανεχόμαστε, αλλά όχι να γινόμαστε θύματα της διχόνοιας.

Χρειαζόμαστε εκπαιδευτές, σχολές, λέσχες και επαγγελματίες. Όλοι αυτοί πρέπει να έχουν κίνητρα για να φέρνουν νέους στο άθλημα, γιατί η βιωσιμότητα εξαρτάται από το να μπαίνουν περισσότεροι από όσους αποχωρούν.

Είναι σημαντικό να επενδύονται πόροι και χρόνος, ώστε να προσελκύεται νέος κόσμος, αλλά και να υπάρχει νομιμότητα: άδειες, ασφάλιση και φορολογική συμμόρφωση. Οι επαγγελματίες tandem πιλότοι θα πρέπει να ανήκουν σε φορέα που να τους πιστοποιεί. Αν η ΕΛΑΟ, ως αθλητική ομοσπονδία, δεν μπορεί να καλύψει αυτή τη δραστηριότητα, ίσως θα πρέπει να αναγνωριστούν με πιστοποιήσεις από ευρωπαϊκούς φορείς (π.χ. γερμανικούς ή γαλλικούς), ώστε να μπορούν να εργάζονται νόμιμα. Πρέπει να είμαστε όλοι στην ίδια πλευρά.

Οι λέσχες πρέπει να προβάλλουν το άθλημα τοπικά — σε σχολεία, πανεπιστήμια και μέσω αγώνων — και, όπου δεν υπάρχει εκπαιδευτής, να συνεργάζονται με εξωτερικούς επαγγελματίες. Έτσι, νέοι αθλητές θα εντάσσονται οργανωμένα και θα εξελίσσονται μέσω αγώνων, σεμιναρίων και εξειδικευμένης εκπαίδευσης (SIV, εξοπλισμός κ.λπ.). Καλό παράδειγμα η συνεργασία Freedom & Cumulus πρόσφατα στην εκπαιδευτική σειρά στην Κοζάνη.

Στη φάση που βρισκόμαστε σήμερα ως παρα5, είναι κρίσιμο να ξεπεράσουμε το αδιέξοδο. Η απομάκρυνση από την ομοσπονδία θα σήμαινε αυτόματα και απομάκρυνση από τη FAI, άρα διεθνή ανυπαρξία. Αυτό δεν ωφελεί το άθλημα ούτε τους αθλητές που θέλουν να εξελιχθούν και μας εξασθενεί συνολικά σαν αεραθλητισμό.

Για να ξεπεραστεί η κρίση, χρειάζεται να αφήσουμε τους εγωισμούς, να δούμε τίμια τη συνολική εικόνα και να επιστρέψουμε στα βασικά:
να γίνονται αγώνες, να συμμετέχουμε, να ενισχύσουμε τις λέσχες μας και να δώσουμε ευκαιρίες στους νέους να εξελιχθούν.

Τέλος, πρέπει να αξιοποιήσουμε όλους τους ανθρώπους του χώρου. Στην ΕΛΑΟ υπάρχουν άτομα που έχουν προσφέρει ουσιαστικά για πολλά χρόνια, έχουν εμπειρία και πρέπει να αναγνωριστούν. Το κοινό συμφέρον επιβάλλει συνεργασία και όχι αντιπαράθεση.

Σε κάθε χώρο θα υπάρχουν προσωρινοί, ευκαιριακοί ή ιδιοτελείς. Όμως η λύση δεν είναι η διάσπαση, αλλά η ενότητα. Αν αποκτήσουμε κοινή αεραθλητική συνείδηση και συνεργασία μεταξύ των επιμέρους αθλημάτων, θα ωφεληθούμε όλοι — συλλογικά και ατομικά. Σίγουρα όμως αυτό δεν θα γίνει χωρίς θεσμούς. Μια έξοδος από αυτούς, θα μας βγάλει αυτόματα και από την FAI. Αυτό σημαίνει ότι ξαφνικά δεν θα υπάρχουμε για τη διεθνή ομοσπονδία και κανένας δεν θα ενδιαφερθεί να βοηθήσει κάποιους που δεν υπάρχουν. 

Ας ενώσουμε τις δυνάμεις μας, ώστε τα αθλήματά μας να επιβιώσουν και να εξελιχθούν, χωρίς απομόνωση και διχασμό. Ειδικά σήμερα, που το περιβάλλον είναι δύσκολο, πρέπει να σκεφτόμαστε ως μέρος μιας ευρύτερης κοινότητας — όχι με νοοτροπία μικρού χωριού (αν και θα ήθελα να ζούσα σε ένα τέτοιο)

Βαγγέλης Τσούκας